Bruine heide-uil

Herkenning

Kenmerken vlinder

Voorvleugellengte: 19-23 mm. Verse exemplaren van deze uil hebben een enigszins glanzende lichtbruine, soms roodachtig getinte voorvleugel. De ringvlek en de niervlek zijn groot en meestal duidelijk afgetekend. De lichte, soms onderbroken golflijn is aan de binnenzijde onregelmatig donkerbruin afgezet; in de binnenrandhoek vormen de golflijn en deze donkere afzetting samen een opvallende scherpe, naar binnen wijzende punt. Heel zelden worden zilverachtig grijze vlinders waargenomen.

Gelijkende soorten vlinder

Op de meer gemarmerde voorvleugel van de gerande marmeruil (P. hepatica) is de golflijn aan de binnenzijde op drie plaatsen afgezet met zwart, wat vooral opvalt in de binnenrandhoek; er is echter nooit sprake van een scherpe punt. De marmeruil (P. nebulosa) heeft aan de binnenzijde van de golflijn diverse zwarte pijlvlekken, waarvan de op één na grootste halverwege ligt en de grootste bij de binnenrandhoek. De graswortelvlinder (Apamea monoglypha) is nooit roodachtig getint en heeft op de voorvleugel een W in de golflijn, een zwarte streep in het wortelveld en een smalle zwarte balk in het middenveld.

Verspreiding

Zeldzaamheid

Zeldzaam. Komt lokaal en verspreid voor in de duinen en op de zandgronden in het binnenland. RL: ernstig bedreigd.

België

Zeer zeldzaam. Uitgestorven in nagenoeg heel Vlaanderen, behalve op één locatie aan de Westkust. In Wallonië zeldzaam, met recente waarnemingen uit Luik, Luxemburg en Namen. De soort staat als Ernstig Bedreigd op de Rode Lijst van Vlaanderen (Veraghtert et al. 2023).

Mondiaal

Van de Pyreneeën naar het noorden en oosten tot Oost-Azië (Japan). Naar de noorden tot de 64e breedtegraad in Scandinavië. In het zuiden Zuid-Frankrijk, Noord-Italië, de Balkan, Klein-Azië, de Kaukasus en verder tot Midden-Azië. Uit Mongolië is een ssp. psammochroa beschreven (Varga, 1974).